Βαθιά συγκίνηση προκαλεί η μαρτυρία της γιαγιάς του μικρού Άγγελου, του τρίχρονου παιδιού που έχασε τη ζωή του έπειτα από τη φρικτή κακοποίηση που υπέστη στο Ηράκλειο της Κρήτης. Λίγο μετά την ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίας και την επιβολή ισόβιας κάθειρξης στη μητέρα του παιδιού και στον τότε σύντροφό της, η ίδια αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για πρώτη φορά στο cretalive, περιγράφοντας όσα βίωσε από τη στιγμή που πληροφορήθηκε την κατάσταση του εγγονού της μέχρι και τον τελευταίο αποχαιρετισμό.
Ο τελευταίος αποχαιρετισμός και οι μνήμες που δεν σβήνουν
Με λόγια γεμάτα πόνο, αναφέρθηκε στη νύχτα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η δωρεά των οργάνων του μικρού Άγγελου, αποκαλύπτοντας τι του ψιθύρισε λίγο πριν τον αποχωριστεί για πάντα. «Του είπα ότι τον αγαπάω πολύ… Του ζήτησα συγγνώμη που δεν κατάλαβα τίποτα και δεν ήμουν κοντά του». Η ίδια εξομολογείται πως ακόμη δυσκολεύεται να αποδεχθεί όλα όσα συνέβησαν. Όπως λέει, μέχρι και σήμερα αδυνατεί να πιστέψει ότι η ίδια της η κόρη και ο σύντροφός της θα μπορούσαν να έχουν εμπλακεί στην κακοποίηση ενός παιδιού που, όπως υποστηρίζει, αγαπούσε ολόκληρη η οικογένεια.
Κατά τη διάρκεια της πολύκροτης δίκης παρέμεινε διακριτική, χωρίς δημόσιες τοποθετήσεις. Στα διαλείμματα των συνεδριάσεων πλησίαζε την κόρη της, προσπαθώντας να της προσφέρει λίγη ψυχολογική στήριξη, την ώρα που η ίδια βρισκόταν αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή οικογενειακή τραγωδία. Όπως εξηγεί, δεν έπαψε ποτέ να αγαπά την κόρη της, ωστόσο επισημαίνει πως η αγάπη της για τον μικρό Άγγελο ήταν εξίσου μεγάλη. «Δεν είμαι μόνο μητέρα της Ελευθερίας. Ήμουν και γιαγιά του Άγγελου και τον λατρεύαμε. Πρωτίστως εγώ αν πίστευα ότι είχε κάνει κακό στο παιδί, θα την καταδίκαζα».
Η στιγμή που ενημερώθηκε για την κατάσταση του παιδιού παραμένει ανεξίτηλη στη μνήμη της. Όπως περιγράφει, ταξίδεψε εσπευσμένα στο Ηράκλειο, έχοντας λάβει την πληροφορία ότι ο εγγονός της είχε χάσει τις αισθήσεις του. Όσο βρισκόταν ακόμη στο αεροδρόμιο, διάβασε τις πρώτες ειδήσεις στο διαδίκτυο και άρχισε να συνειδητοποιεί πως η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σοβαρή από ό,τι της είχαν περιγράψει. Η πιο δύσκολη στιγμή, όμως, ήταν όταν της επετράπη να εισέλθει στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Παίδων, όπου νοσηλευόταν ο μικρός Άγγελος.
«Όταν πήγα στο νοσοκομείο, δεν με έβαζαν στην αρχή μέσα ούτε μου έλεγαν τι είχε συμβεί. Την πρώτη φορά που μου επέτρεψαν να μπω στη ΜΕΘ Παίδων, πριν μπω μέσα, είπα: “Παναγιά μου να έχει γίνει κάποιο λάθος”. Όταν μπήκα και το αντίκρισα, λέω: δεν είναι δυνατόν αυτό το πλασματάκι, ο Άγγελός μου, να είναι σε αυτήν την κατάσταση. Τι του κάνανε; Τι είναι αυτό το πράγμα; Δεν ήξερα τίποτα. Δεν είχα δει καν το παιδί μου. Και λέω: τι τους έφταιξε αυτό το πλασματάκι; Γιατί να γίνει έτσι; Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του. Δεν μου φεύγει ποτέ από το μυαλό. Ποτέ. Έπιασα τα χεράκια του και ήταν ζεστά. Σαν να τον ακουμπούσα όπως την τελευταία φορά που ήμασταν εδώ μαζί. Τα ποδαράκια του το ίδιο. Και να βλέπεις ένα σωματάκι να μην κινείται, να μη σου λέει τίποτα. Δεν πίστευα ότι δεν θα ξανακούσω τη φωνή του, ότι δεν θα ξαναπούμε το τραγούδι μας. Δεν το πίστευα με τίποτα».
Η περιγραφή της αποτυπώνει το σοκ που ένιωσε αντικρίζοντας τον εγγονό της διασωληνωμένο, ενώ η ελπίδα ότι ίσως υπήρχε κάποιο λάθος έσβησε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Η δωρεά των οργάνων του μικρού Άγγελου αποτέλεσε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές για ολόκληρη την οικογένεια, αλλά και μια πράξη ζωής που χάρισε ελπίδα σε άλλους ανθρώπους. Η γιαγιά του θυμάται κάθε λεπτομέρεια από εκείνη τη μέρα. «Η δωρεά οργάνων έγινε βράδυ. Και εκείνη την τελευταία μέρα τον είχα δει και το πρωί και το μεσημέρι και το απόγευμα και τον αποχαιρέτησα το βράδυ. Ήταν και ο παππούς μαζί του. Του είπα ότι τον αγαπάω πολύ… Του ζήτησα συγγνώμη που δεν κατάλαβα τίποτα και δεν ήμουν κοντά του…».
Σήμερα, αρκετούς μήνες μετά την τραγωδία, η καθημερινότητά της παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μνήμη του μικρού Άγγελου. Κάθε Κυριακή επισκέπτεται τον τάφο του, τον περιποιείται, αφήνει λουλούδια και του μιλά, πιστεύοντας ότι, με κάποιον τρόπο, εξακολουθεί να την ακούει. Όπως εξηγεί, τους πρώτους μήνες πλήθος κόσμου άφηνε παιχνίδια, λούτρινα ζωάκια και αρκουδάκια στο μνήμα του παιδιού. Επειδή συγκεντρώθηκαν δεκάδες δώρα, αποφάσισε να τα συγκεντρώσει και να τα προσφέρει στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου, ώστε να δοθούν σε παιδιά που νοσηλεύονταν εκεί κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Ανάμεσα στα αντικείμενα που εξακολουθούν να βρίσκονται δίπλα στον τάφο του ξεχωρίζουν ένα μεγάλο τρενάκι και αρκετοί λούτρινοι Μίκυ Μάους, καθώς ήταν τα αγαπημένα του παιχνίδια.
Η ίδια θυμάται τον εγγονό της ως ένα ιδιαίτερα ζωηρό, χαμογελαστό και γεμάτο ενέργεια παιδί. Από πολύ μικρή ηλικία είχε μεγάλη αδυναμία στα τρένα και κάθε φορά που άκουγε το αγαπημένο του τραγούδι αντιδρούσε με ενθουσιασμό. «Έλεγε τάτι-τάτι».
Η ανάμνηση που έχει χαραχτεί περισσότερο στη μνήμη της είναι από μια βόλτα κατά τη διάρκεια του Επιταφίου στην Καλλιθέα, όταν είδαν ένα τρένο να περνά από τις γραμμές και ο μικρός, γεμάτος χαρά, άρχισε να φωνάζει ενθουσιασμένος. Στο σπίτι της έχουν παραμείνει μόνο λίγα από τα προσωπικά του αντικείμενα. Κράτησε όσα της θυμίζουν περισσότερο τις όμορφες στιγμές που έζησαν μαζί, όπως τα ποδήλατα, τα αυτοκινητάκια και τα παιχνίδια που συνήθιζαν να παίζουν παρέα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ένας χώρος που ακόμη δεν έχει καταφέρει να επισκεφθεί. «Κράτησα αυτά που μου τον θυμίζουν πιο έντονα. Τα ποδηλατάκια του, το αλογάκι του, τα αυτοκινητάκια του, τα παιχνίδια που παίζαμε μαζί. Στο παιδικό δωμάτιο ακόμη δεν μπορώ να μπω».