Είκοσι ένα ολόκληρα χρόνια μετά από εκείνη τη μαύρη Κυριακή της 14ης Αυγούστου 2005, η μνήμη των θυμάτων της μεγαλύτερης αεροπορικής τραγωδίας που συγκλόνισε την Κύπρο και την Ελλάδα παραμένει ζωντανή, φωτεινή και ακέραιη. Δεν αποτυπώνεται μόνο στις καρδιές των συγγενών που συνεχίζουν να θρηνούν τους δικούς τους ανθρώπους, αλλά και σε έναν μικρό, ιερό χώρο προσευχής και περισυλλογής που ορθώνεται στη Μοσφιλωτή.
Πρόκειται για το πετρόκτιστο παρεκκλήσι της Παναγίας της Ελευθερώτριας και της Αγίας Παρασκευής, το οποίο δεσπόζει ήρεμα πάνω σε ένα μικρό, πευκόφυτο ύψωμα, σε απόσταση περίπου 500 μέτρων από την ιστορική Ιερά Μονή Αγίας Θέκλης. Ένας τόπος που, πέρα από τη θρησκευτική του διάσταση, κουβαλάει μια βαθιά, σπαρακτική ανθρώπινη ιστορία.
Ένα κοινό όνειρο που ανατράπηκε από τη μοίρα
Η ιστορία του συγκεκριμένου ναού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μία από τις οικογένειες που σημαδεύτηκαν ανεξίτηλα από την τραγωδία της πτήσης 522 της Helios.
Μιλώντας στη «Σημερινή», ο κ. Βάσος Γεωργίου, ο οποίος έχασε στη συντριβή της Helios τη σύζυγό του Μαίρη και τους αγαπημένους της γονείς, περιγράφει πως το παρεκκλήσι δεν δημιουργήθηκε αρχικά ως μνημείο αποκλειστικά αφιερωμένο στο δυστύχημα. Όπως εξηγεί, η ιδέα γεννήθηκε αρκετά χρόνια πριν από το τραγικό καλοκαίρι του 2005. Ο ίδιος και η σύζυγός του είχαν μελετήσει ενδελεχώς την τοπική ιστορία της Μοσφιλωτής και είχαν διαπιστώσει πως ο πρώτος ναός του χωριού ήταν αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή. Με γνώμονα την αγάπη τους για την παράδοση, θέλησαν να διαφυλάξουν αυτή την ιστορική μνήμη και αποφάσισαν να προχωρήσουν στην ανέγερση ενός μικρού παρεκκλησιού προς τιμήν της Αγίας.
«Τα σχέδια είχαν ολοκληρωθεί το 2004 και είχαν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες άδειες. Ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε την ανέγερση», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Γεωργίου.
Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα της ζωής ανέτρεψε τα πάντα με τον πιο απρόσμενο και οδυνηρό τρόπο. Η Μαίρη Γεωργίου δεν πρόλαβε να δει το όνειρό της να παίρνει σάρκα και οστά. Στις 14 Αυγούστου 2005, βρισκόταν επιβάτης στην πτήση 522 μαζί με τους γονείς της, με προορισμό την Αθήνα και τελικό σταθμό την Πράγα. Κανείς τους δεν επέστρεψε ποτέ πίσω στην Κύπρο.
Από το προσωπικό όραμα, σύμβολο παρηγοριάς και μνήμης
Μετά την ανείπωτη τραγωδία, η Καθηγουμένη και η Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Αγίας Θέκλης προχώρησαν σε μια συγκινητική εισήγηση προς τον κ. Γεωργίου: να αφιερωθεί το παρεκκλήσι όχι μόνο στην Αγία Παρασκευή, αλλά και στην Παναγία, τιμώντας έτσι τη μνήμη της αδικοχαμένης Μαίρης, η οποία έφερε το όνομα της Θεοτόκου.
Παράλληλα, επιλέχθηκε η προσωνυμία «Παναγία η Ελευθερώτρια», λειτουργώντας ως μια διαρκής προσευχή και δέηση προς την Υπεραγία Θεοτόκο για προστασία, παρηγοριά και λύτρωση του κυπριακού λαού. Από εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το παρεκκλήσι απέκτησε έναν βαθύτατο, οικουμενικό συμβολισμό. Έπαψε να είναι απλώς ένας τόπος προσωπικής λατρείας και μετατράπηκε σε ένα αιώνιο μνημόσυνο για τους 121 ανθρώπους που χάθηκαν τόσο άδικα στη μεγαλύτερη αεροπορική τραγωδία στην ιστορία του νησιού.
Κάθε χρόνο, την ημέρα της επετείου αλλά και σε όλη τη διάρκεια του έτους, συγγενείς των θυμάτων, φίλοι και απλοί πολίτες που δεν ξεχνούν επισκέπτονται τον χώρο για να ανάψουν ένα κερί.
Ένα ζωντανό μνημείο πίστης
Στη Μοσφιλωτή, το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας της Ελευθερώτριας εξακολουθεί να στέκεται ως σιωπηλός μάρτυρας, θυμίζοντας σε όλους μας πως η αληθινή μνήμη δεν σβήνει ποτέ με το πέρασμα του χρόνου. Για τον Βάσο Γεωργίου, αποτελεί την εκπλήρωση ενός κοινού, ανεκπλήρωτου ονείρου που μοιράστηκε με τη σύζυγό του. Για τις οικογένειες των θυμάτων, αποτελεί έναν ιερό τόπο παρηγοριάς και λύτρωσης. Και για όλους τους υπόλοιπους, μια διαρκή, συγκινητική υπενθύμιση ότι η 14η Αυγούστου 2005 δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το παρεκκλήσιο είναι στενά συνδεδεμένο με το Επισκοπείο Τριμυθούντος και παραμένει ανοιχτό και λειτουργικό καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Τριμυθούντος κ. Βαρνάβας τελεί τακτικά τη Θεία Λειτουργία στον χώρο, προσφέροντας πνευματική στήριξη και διατηρώντας αναμμένη τη φλόγα της ελπίδας και της μνήμης.