Με βαθιά συναισθηματική φόρτιση και έκδηλη συγκίνηση περιέγραψε η γνωστή δημοσιογράφος Τίνα Μεσσαροπούλου τις πρώτες στιγμές επικοινωνίας με τον σύζυγό της, Γιώργο Μυλωνάκη, αμέσως μετά τη σοβαρή περιπέτεια που αντιμετώπισε με την κατάσταση της υγείας του. Η ίδια μοιράστηκε με το τηλεοπτικό κοινό την πρώτη ουσιαστική κουβέντα που κατάφερε να της ψιθυρίσει, αποκαλύπτοντας πως της είπε χαρακτηριστικά τη φράση «σε αγαπώ πολύ πολύ παιδί μου».
Η έμπειρη δημοσιογράφος παραχώρησε τις συγκεκριμένες δηλώσεις μπροστά στην κάμερα της τηλεοπτικής εκπομπής «Καλύτερα δε Γίνεται», η οποία προβλήθηκε το Σάββατο 4 Ιουλίου. Στην αρχική της τοποθέτηση, αναφέρθηκε στην πρόσφατη επίσκεψη που πραγματοποίησε μαζί με τον σύντροφό της στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Στο συγκεκριμένο νοσηλευτικό ίδρυμα χρειάστηκε να νοσηλευτεί ο σύζυγός της κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, καθώς υπέστη μια εξαιρετικά επικίνδυνη ρήξη ανευρύσματος στον εγκέφαλο, γεγονός που κατέστησε άμεση και αναγκαία την ιατρική παρέμβαση με τη διαδικασία του εμβολισμού στον οποίο υποβλήθηκε επιτυχώς.
Αναπολώντας και περιγράφοντας εκείνη την ιδιαίτερα δύσκολη χρονική περίοδο, κατά την οποία ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ βρισκόταν σε κατάσταση όπου αδυνατούσε ολοκληρωτικά να μιλήσει, η Τίνα Μεσσαροπούλου εξήγησε τη δική της προσωπική προσπάθεια. Όπως δήλωσε, του απηύθυνε συνεχώς την ίδια ερώτηση, ρωτώντας τον επίμονα αν την αγαπάει. Με αυτή της την τακτική, προσπαθούσε με τον δικό της μοναδικό τρόπο να του δώσει ένα ισχυρό κίνητρο, προκειμένου να τον παρακινήσει να αρθρώσει ξανά τις πρώτες του λέξεις και να ανακτήσει την ομιλία του.
«Τον ρώταγα συνέχεια “μ’ αγαπάς” και η πρώτη κουβέντα που μου είπε ήταν “σε αγαπώ πολύ πολύ, παιδί μου”. Τώρα που το λέω συγκινούμαι, αλλά τον κούρασα τόσο πολύ να του το λέω, που έλεγα “κάποια στιγμή δεν μπορεί, θα νευριάσει και θα μιλήσει”. Ήταν η πρώτη κουβέντα που είπε όταν μίλησε, όχι όταν συνήλθε. Το λέω και δακρύζω».
Δείτε την συνέντευξη της Τίνας Μεσσαροπούλου
Η ίδια πρόσθεσε πως ακόμα και τώρα που φέρνει στη μνήμη της και εξιστορεί το γεγονός συγκινείται βαθύτατα. Συμπλήρωσε μάλιστα, με μια δόση τρυφερότητας, πως τον είχε κουράσει τόσο πολύ να του επαναλαμβάνει την ίδια ερώτηση, σε σημείο που σκεφτόταν μέσα της ότι κάποια στιγμή εκείνος θα εκνευριζόταν και θα αναγκαζόταν να μιλήσει. Διευκρίνισε, επίσης, πως αυτή ήταν η πρώτη του κουβέντα όταν κατάφερε να μιλήσει ουσιαστικά και όχι τη στιγμή που απλώς συνήλθε από την καταστολή, καταλήγοντας πως και μόνο που το αναφέρει, δακρύζει.