Η είδηση του θανάτου του Μιχάλη Μόσιου προκάλεσε βαθιά συγκίνηση σε συναδέλφους, φίλους και στο κοινό που τον αγάπησε μέσα από τη μακρόχρονη καλλιτεχνική του διαδρομή. Ο ηθοποιός, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη και έναν χαρακτήρα που έμεινε αξέχαστος: τον «Ταμτάκο».
Οι τελευταίες πληροφορίες για τον θάνατό του
Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, ο αγαπημένος ηθοποιός βρέθηκε νεκρός μέσα στην κατοικία του στην Κερατέα, όπου περνούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι άνθρωποι από το περιβάλλον του είχαν προσπαθήσει επανειλημμένα να επικοινωνήσουν μαζί του, χωρίς όμως να λάβουν καμία απάντηση, γεγονός που προκάλεσε έντονη ανησυχία. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής «Το Πρωινό», ο Γιώργος Λιάγκας αποκάλυψε όσα έγιναν γνωστά για τις τελευταίες ώρες του ηθοποιού, λέγοντας: «Σήμερα αποκαλύπτεται από την εκπομπή μας ότι ο άνθρωπος ήταν μόνος του στην Κερατέα και για κάποιες ώρες επικοινωνούσαν μαζί του, δεν απαντούσε, και πήγαν με την αστυνομία εκεί και τον βρήκαν νεκρό. Είχε πεθάνει κάποιες ώρες ο άνθρωπος και ήταν μόνος του».
Περισσότερες λεπτομέρειες έδωσε και ο στενός φίλος του, Μάρκος Λεζές, ο οποίος περιέγραψε τη ζωή που είχε επιλέξει να κάνει ο ηθοποιός τα τελευταία χρόνια. Όπως ανέφερε: «Ήταν καλός άνθρωπος και ταλαντούχος. Είχε απομονωθεί μόνος του τα τελευταία χρόνια στην Κερατέα, τον κυνηγούσα για να μην καπνίζει. Κάθε εβδομάδα τηλεφωνιόμαστε. Μίλησα με την γυναίκα του την Βάσια, μου είπε ότι τον βρήκαν μέσα στο μπάνιο. Μόνος του έμενε εκεί στην Κερατέα, η γυναίκα του και τα παιδιά του έμεναν στη Νέα Σμύρνη. Είχε φύγει την Κυριακή τα ξημερώματα. Έπαιρναν τηλέφωνο δεν απαντούσε, πήγε η αστυνομία δεν απαντούσε, τα φώτα ήταν αναμμένα. Δίπλα ο γείτονας που είχε τα κλειδιά άνοιξε και τον βρήκαν».
Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας ξεχωριστής πορείας στον χώρο της υποκριτικής. Ο Μιχάλης Μόσιος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στο θέατρο, ξεκινώντας την καλλιτεχνική του διαδρομή μέσα από τις παραγωγές του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Η αγάπη του για την υποκριτική, αλλά και η επιθυμία του να διευρύνει τους επαγγελματικούς του ορίζοντες, τον οδήγησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στην Αθήνα. Στην πρωτεύουσα συνεργάστηκε με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής σκηνής. Βρέθηκε δίπλα σε σπουδαίους πρωταγωνιστές και συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές, χτίζοντας σταδιακά τη δική του καλλιτεχνική ταυτότητα.
Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε όταν ενσάρκωσε τον «Ταμτάκο», έναν ρόλο που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό και συνδέθηκε όσο λίγοι με το όνομά του. Η φυσικότητα, το αυθεντικό χιούμορ και η χαρακτηριστική του παρουσία τον καθιέρωσαν ως έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους κωμικούς ηθοποιούς της εποχής του. Παρότι συμμετείχε σε δεκάδες παραγωγές, ο συγκεκριμένος χαρακτήρας παρέμεινε σημείο αναφοράς για την καριέρα του. Πίσω όμως από τα χαμόγελα που χάριζε στο κοινό, ο ίδιος κουβαλούσε μια βαθιά προσωπική πληγή. Το 1974 η ζωή του άλλαξε δραματικά, όταν η αρραβωνιαστικιά του έχασε τη ζωή της έπειτα από σοβαρό τροχαίο δυστύχημα. Οι δυο τους επέβαιναν σε μηχανάκι όταν σημειώθηκε το ατύχημα. Ο ίδιος τραυματίστηκε, όμως κατάφερε να επιζήσει, ενώ εκείνη υπέκυψε λίγες ημέρες αργότερα στα τραύματά της.
Η απώλειά της τον οδήγησε σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, καθώς βίωσε έντονη ψυχολογική κατάρρευση. Σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε περιγράψει με συγκλονιστικό τρόπο όσα πέρασε, λέγοντας: «Δεν άκουγα, δεν μιλούσα, δεν κοιμόμουν, δεν έτρωγα. Ήμουν εγώ και τα κόκαλά μου». Όπως είχε εξομολογηθεί, οι άνθρωποι που βρίσκονταν δίπλα του ανησύχησαν ιδιαίτερα για την ψυχική του κατάσταση. Καθοριστικό ρόλο στην προσπάθειά του να ξανασταθεί στα πόδια του έπαιξαν δύο στενοί φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι τον στήριξαν στις πιο δύσκολες στιγμές. Με τη βοήθειά τους κατάφερε σταδιακά να επιστρέψει στην καθημερινότητά του και να αφοσιωθεί ξανά στο θέατρο, το οποίο αποτελούσε για εκείνον όχι μόνο επάγγελμα αλλά και τρόπο έκφρασης και δύναμης.
Παρότι αργότερα δημιούργησε οικογένεια και συνέχισε την καλλιτεχνική του πορεία, δεν έκρυψε ποτέ ότι η συγκεκριμένη απώλεια τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή. Ο ίδιος είχε παραδεχθεί πως κρατούσε προσωπικά αντικείμενα της αγαπημένης του ως πολύτιμες αναμνήσεις, αποδεικνύοντας ότι ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει τον πόνο εκείνης της τραγωδίας. Ακόμη και όταν η εποχή των βιντεοταινιών πέρασε οριστικά, ο Μιχάλης Μόσιος δεν εγκατέλειψε ποτέ τη σκηνή. Παρέμεινε ενεργός στο θέατρο, συμμετέχοντας σε παραστάσεις και συνεχίζοντας να υπηρετεί την τέχνη που αγάπησε μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του.