Ανέβαινα στη σκάλα για να κόψω τα ξερά κλαδιά του δέντρου, αλλά ο σκύλος μου ξαφνικά άρχισε να γαβγίζει επίμονα και να τραβά το παντελόνι μου προς τα κάτω: στην αρχή νόμιζα πως απλώς είχε τρελαθεί ή ότι έπαιζε και θα μπορούσε κατά λάθος να με ρίξει από τη σκάλα 😱😢
Προσπάθησα να τον διώξω και μάλιστα θύμωσα μαζί του, αλλά λίγα δευτερόλεπτα αργότερα συνέβη κάτι εντελώς απρόσμενο. 😨
Ήμουν ήδη στη μέση της σκάλας και άπλωνα το κλαδευτήρι προς τα ξερά κλαδιά της παλιάς μηλιάς δίπλα στο σπίτι. Το πρωί ήταν παράξενο από την αρχή. Ο ουρανός είχε καλυφθεί από βαριά γκρίζα σύννεφα, ο αέρας ήταν ακίνητος και υγρός, σαν πριν από δυνατή βροχή. Ένιωθα πως ο καιρός άλλαζε, αλλά παρ’ όλα αυτά αποφάσισα να τελειώσω τη δουλειά, γιατί αυτά τα ξερά κλαδιά έπρεπε να είχαν κοπεί εδώ και καιρό.
Είχα τοποθετήσει τη σκάλα από το πρωί, την είχα ακουμπήσει προσεκτικά στον κορμό και είχα ελέγξει ότι στεκόταν σταθερά. Ανέβηκα μερικά σκαλοπάτια και ετοιμαζόμουν να κόψω το πρώτο κλαδί, όταν ξαφνικά ένιωσα κάποιον να τραβά το παντελόνι μου από πίσω.
Γύρισα και για μια στιγμή μπερδεύτηκα.
Ο σκύλος μου προσπαθούσε να ανέβει στη σκάλα πίσω μου. Οι πατούσες του γλιστρούσαν στα μεταλλικά σκαλοπάτια, τα νύχια του γρατζουνούσαν το μέταλλο και τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα, καρφωμένα πάνω μου.
— Ε, τι κάνεις; — είπα με ένα νευρικό χαμόγελο. — Κατέβα κάτω.
Έκανα μια κίνηση με το χέρι, ελπίζοντας ότι θα φύγει, αλλά ο σκύλος δεν έφυγε. Αντίθετα, ανέβηκε λίγο πιο ψηλά, έβαλε τα μπροστινά του πόδια στη σκάλα και ξαφνικά άρπαξε το παντελόνι μου με τα δόντια του.
Άρχισε να τραβά. Δυνατά.
Τινάχτηκα απότομα και παραλίγο να χάσω την ισορροπία μου.
— Τρελάθηκες; Άφησέ το! — είπα θυμωμένα.
Αλλά δεν το άφηνε. Ο σκύλος με τραβούσε προς τα κάτω, στηριζόταν με τις πατούσες του και συνέχιζε να γαβγίζει σαν να προσπαθούσε να με σταματήσει με κάθε τρόπο.
Στην αρχή θύμωσα, αλλά μετά από λίγα δευτερόλεπτα κατάλαβα ότι αυτό δεν έμοιαζε καθόλου με παιχνίδι. Δεν είχε ποτέ ξανασυμπεριφερθεί έτσι. Υπήρχε κάτι διαφορετικό στα μάτια του.
Σαν να προσπαθούσε να μου πει κάτι.
Προσπάθησα ξανά να ανέβω πιο ψηλά, αλλά ο σκύλος τράβηξε αμέσως το παντελόνι μου τόσο δυνατά που ασυναίσθητα πιάστηκα από τη σκάλα με τα δύο χέρια.
Αναστέναξα βαριά και άρχισα να κατεβαίνω.
— Εντάξει, φτάνει — μουρμούρισα. — Αν δεν ηρεμήσεις, θα σε κλείσω μέσα.
Ο σκύλος χαμήλωσε το κεφάλι του, σαν να ένιωθε ενοχές, αλλά παρ’ όλα αυτά τον πήγα στο κλουβί και έκλεισα την πόρτα. Μου φαινόταν ότι τώρα θα μπορούσα να τελειώσω ήρεμα τη δουλειά.
Αλλά ακριβώς εκείνη τη στιγμή συνέβη κάτι που με τρόμαξε, και ξαφνικά κατάλαβα γιατί ο σκύλος μου συμπεριφερόταν τόσο περίεργα 😱😲 Η συνέχεια αυτής της ασυνήθιστης ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Πλησίασα ξανά τη σκάλα και έβαλα το πόδι μου στο πρώτο σκαλοπάτι. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή ακούστηκε πάνω από το κεφάλι μου ένα δυνατό τρίξιμο.
Ο ήχος ήταν δυνατός και ξερός, σαν κάτι να έσπαγε στα δύο. Ενστικτωδώς σήκωσα το κεφάλι μου. Και είδα ένα τεράστιο ξερό κλαδί να αποκολλάται από το δέντρο.
Έπεφτε ακριβώς στο σημείο όπου ένα δευτερόλεπτο πριν βρισκόταν το κεφάλι μου. Το κλαδί έπεσε στο έδαφος με δυνατό θόρυβο, έσπασε σε κομμάτια και πέρασε μόλις λίγα εκατοστά από μένα.
Τα πόδια μου λύγισαν αμέσως. Στεκόμουν δίπλα στη σκάλα και κοιτούσα αυτό το τεράστιο σπασμένο κλαδί, ενώ η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που την άκουγα στα αυτιά μου.
Και μόνο τότε κατάλαβα. Ο σκύλος μου δεν με ενοχλούσε. Προσπαθούσε να με σταματήσει.
Είχε νιώσει τον κίνδυνο πριν από μένα. Ίσως άκουσε το τρίξιμο μέσα στο δέντρο ή ένιωσε ότι το κλαδί θα έσπαγε. Γύρισα αργά προς το κλουβί.
Ο σκύλος με κοιτούσε μέσα από το πλέγμα. Τα μάτια του ήταν προσεκτικά και ήρεμα, και η ουρά του κινούνταν απαλά δεξιά κι αριστερά, σαν να περίμενε να καταλάβω επιτέλους.
Πλησίασα, άνοιξα την πόρτα και γονάτισα δίπλα του. Ο σκύλος αμέσως κόλλησε πάνω μου.
Τον αγκάλιασα γύρω από τον λαιμό και είπα σιγανά:
— Μου έσωσες τη ζωή.
Από εκείνη την ημέρα δεν αγνόησα ποτέ ξανά τα ένστικτά του.